Blog - Laatste Nieuws

God is tederheid

Dieu est tendresse. Dit is een regel uit het prachtige Taizé-lied Dieu ne peut que donner son amour. Dat God ‘tederheid’ is ervoer ik onlangs, toen ik aan het eind van de middag park Doornburgh inliep om even een moment alleen te zijn met mezelf en met God. Ik streek neer op een bankje bij één van de vijvers.

Ik zag het klooster liggen met zijn strakke, sobere uitstraling. Ervoor lag de ‘ijskelder’, een begroeid heuveltje met een door een ijzeren poort afgesloten ingang. Ineens kreeg ik de associatie met een ‘graftombe’, met de ‘graftuin’, met ‘verval en dood’. Ik moest denken aan de in het klooster levende zustergemeenschap, nu nog maar met z’n vijven, die het afgelopen jaar vier medezusters had moeten begraven. Menselijkerwijs moest dit wel uitlopen op een ‘sterfhuis’. Zou er nog toekomst zijn voor deze spirituele plek, waar ons retraitecentrum – toch niet zonder reden? – ruim een jaar geleden was neergestreken? Maar voor ik de kans kreeg om sombere gedachten met mij op de loop te laten gaan gebeurde er iets bijzonders, daar op dat bankje.

Want als vanzelf werd mijn blik getrokken naar de reusachtige oude bomen in het park. Zij waren er al lang voor het klooster zich hier vestigde. Zij hadden de opkomst, de bloeitijd en het afsterven ervan meegemaakt. En zie nou toch eens hoe al die bomen weer getooid waren met jong groen blad. Het leven barstte er uit alle takken en twijgen.

En daar kwamen twee duiven aangevlogen. Een paartje dat duidelijk bezig was met nestelen en nageslacht. Mijn blik draaide naar de vijver. Daar zwom een een meerkoetengezin, met vier jonge kinderen. En even verderop klom een eendenfamilie met zes jonge eendjes aan wal. Ik keek naar het weitje tegenover mij. Dartele lammeren rond rustig grazende schapen. Herkauwende koeien in het malse groene gras. Leven, overal waar ik keek!

Ik sloot mijn ogen en liet me beschijnen en verwarmen door de zon. En toen kwamen de woorden binnen: Dieu est tendresse. Woorden die eerder die dag in het kleine kapelletje van De Spil hadden geklonken, maar die ik nu kon voelen. De tederheid van God, die in warme zonnestralen en een zacht windje als een fluwelen hand over mijn gezicht streek. En ineens drong het tot me door. God is goed. God is trouw. God is leven. Hij laat niet los wat zijn hand begon. Hij zal ook toekomst scheppen voor deze plek, voor de zustergemeenschap en voor de Spil-gemeenschap.

Egbert van der Stouw

Share Button