Blog - Laatste Nieuws
Schaduw

Jezus loopt, in de ander, met je mee

Het is dinsdagochtend, de tocht gaat vandaag van Elburg naar Hierden.

We lopen op een dijk, zonder beschutting en het stormt… Niet een klein beetje maar echt serieuze windstoten van windkracht 9. Bij tijden in combinatie met een hagel of regenbui.  Het is enorm afzien, ik heb pijn en kan me met moeite staande houden in de storm. De wind komt van rechtsvoor. Vooruitkomen is een hele opgave, voetje voor voetje scharrel ik over de dijk, ik vlieg alle kanten op als ik niet uitkijk en ik stel mezelf een aantal vragen: “Wat heeft de pijn me te zeggen? En de regen? En de wind? Waarom doe ik dit? Voor wie?”

Ik kom er niet uit en begin de moed te verliezen.

Een medepelgrim komt naast me lopen, legt zijn hand even op mijn schouder en vraagt: “gaat het?” Ik schud mijn hoofd, ik moet toegeven dat het niet gaat. Hij is lang, ruim 2 meter en gaat rechts voor me lopen. Daar waar de wind vandaan komt. Hij maakt zich breed door zijn armen een beetje wijd te doen en strekt zich uit zodat hij nog een beetje langer is. Hij draait zich om en vraagt:”helpt dit?” Ik knik; ja dit helpt zeker! Hij zet me in de luwte en ik loop direct een stukje gemakkelijker. Hij loopt in een rustig tempo met stabiele stappen door. En blijft dat de hele ochtend doen.
Ineens ben ik geraakt en zie ik de metafoor; Jezus loopt daar rechts voor me, Hij houd me in de luwte. Hij loopt met me mee. Als ik even achterom kijk naar de anderen raak ik gelijk uit evenwicht, vlieg ik de berm in en moet ik alle zeilen bijzetten om weer in de luwte  te komen. Als ik op een gegeven moment vind dat ik het zelf wel weer kan en dus het tempo verhoog merk ik al snel dat het te zwaar is voor me en ik terug moet naar zijn tempo.

Ik houd mijn ogen op hem gericht en loop rustig door, Hij houd me in de luwte als ik dichtbij hem blijf en zijn tempo blijf volgen.

Nancy, deelneemster pelgrimstocht Willibrord 2015

Share Button