Blog - Laatste Nieuws

Volle kloosters en jonge monniken

Als vrijwilliger bij De Spil ben ik druk met gastvrijheid voor de gasten en de organisatie achter de schermen. Af en toe is het dan tijd om zelf op retraite te gaan, tijd af te zonderen om God te zoeken. Deze zomer ben ik, samen met twee volwassen zoons, vijf dagen op retraite geweest in een klooster hoog in de bergen van Armenië. Een bijzondere ervaring.
“Hoe kom je er bij om naar Armenië te gaan?” vroegen nogal wat mensen, ook de Armeniërs zelf. Armenië was het eerste land ter wereld dat in 301 na Christus het christendom als staatsgodsdienst aannam. Wat mij fascineerde is dat de kerstening van Armenië het gevolg is van het werk van de apostelen Thaddeus en Bartholomeus. Wat weten wij, westerse christenen, eigenlijk van het werk van de andere apostelen?

Reden om contact te leggen, via een kennis in de hoofdstad Jerevan, met het Tatev klooster hoog in de bergen in het zuiden van Armenië, niet ver van de Iraanse grens. De abt vond het een fascinerend idee dat niet-Armeniërs zijn klooster zouden willen bezoeken als pelgrims en stond het toe dat wij vijf dagen lang hun monnikenleven zouden delen. Eenmaal aangekomen in Tatev begon een onderdompeling in de Armeense kloostertraditie en het leven van moderne Armeense monniken. We vielen van de ene verbazing  in de andere.
De taal was een horde die genomen moest worden. De meeste Armeniërs spreken wel Russisch maar nauwelijks Engels. Gelukkig was er de jonge monnik Simon. Hij sprak redelijk goed Engels. Verder waren er naast de abt, Father Mikael, een diaken, zes andere jonge monniken tussen de 14 en 21 jaar oud en een tiental meisjes uit het dorp die als kerkkoor dagelijks in het klooster waren. Dit was onze grootste verrassing, dat een grote groep jonge mensen zich gemotiveerd weet voor een leven in het klooster. “Life in Yerevan is so superficial” zei Simon, 31 jaar oud, “Here I can be close to God every day”.

Een andere verrassing was dat Tatev, hoewel hoog in de bergen gelegen, veel bezoekers heeft. Dat komt door een kabelbaan die recent door een Armeense filantroop is gefinancierd. Zo komen er dagelijks honderden bezoekers het oude klooster bekijken en een kaarsje branden. Nu nog deels een ruïne, gaan de investeringen door, onder andere in de restoratie van de kloosterkerk en van de monnikencellen.

Het kloosterleven in Armenië is sterk aan het opleven. De 20e eeuw was een ramp voor Armenië. De genocide van 1915, het communistische regime daarna tot begin jaren 90 en een aantal verwoestende aardbevingen hadden het kloosterleven vrijwel geheel beëindigd. Nog maar acht jaar geleden begon Father Mikael in zijn eentje in Tatev met het vieren van de liturgie in de vervallen kloosterkerk. Nu is zijn klooster vol met monniken, pelgrims, koorzangeressen, ja zelfs Hollandse retraitanten. We merkten dat je over taalgrenzen heen met elkaar kunt bidden, elke dag uren lang.

Gezegend voelen we ons, dat we vijf dagen deelgenoot mochten zijn van het monnikenleven in het Tatev klooster. En ja, dat wakkert natuurlijk het verlangen aan om ook in ons land een nieuw kloosterleven te zien ontstaan, een nieuw elan. In Tatev hebben we gezien dat God slechts een enkeling nodig heeft die zichzelf opzij zet, om zulke dingen tot stand te brengen. Daarmee was het bezoek aan Tatev ook een appèl aan ons eigen hart. In hoeverre luisteren wij naar Gods stem die ons roept?

Wij zijn nog niet klaar met Tatev…

Ben Lamoree
ben@retraitecentrum.nl

Share Button