Blog - Laatste Nieuws

‘Een mens leeft niet van brood alleen…’

Ik schuif aan een eenvoudig gedekte tafel.

Zeven borden, zeven messen, zeven vorken en zeven glazen staan klaar voor de zeven mensen die vandaag in De Spil meelunchen. In het midden van de tafel staan twee manden met verschillende soorten brood, twee schaaltjes roomboter, twee kannen water en een schaal met druiven op een wit tafellaken.

Naast deze eenvoudige rijkdom aan voedsel heeft de gastvrouw ook een muziekstuk voor ons uitgekozen.

Luisterend naar de muziek eten we zwijgend ons brood.

Ik neem eerst een bolletje met roomboter. Het bolletje is verrassend lekker door de noten en rozijnen die bakker er in heeft gestopt. Ik eet er met smaak van. Het is heerlijk! Geen soberheid en eenvoudigheid te ontdekken aan dit broodbolletje.

Dan neem ik een bruine boterham met boter. Ook hier geniet ik van. Het is lang geleden dat ik zo bewust mijn brood geproefd heb. Eerlijk gezegd laat ik mijn brood vaak overheersen door het beleg dat ik er op doe.

Tenslotte neem ik nog een witte boterham met boter. Ook deze is verrassend smaakvol. Al etend van het witte brood realiseer me dat er duizenden mensen in de wereld zijn die blijer en dankbaarder zijn met één wit brood per dag, dan ik doorgaans met mijn zeer gevarieerde dagelijkse menu. Ik wordt er stil van. Dankbaarheid vervult mijn hart.

Onder het motto ‘Een mens leeft niet van brood alleen’ dekken we de lunchtafel in de Spil in de vastentijd met drie elementen (en soms nog eentje meer). Op deze dag was dat brood met boter, water en een schaal druiven. De eerste tien minuten van de lunch eten we in stilte, al dan niet luisterend naar muziek. Met enige schroom begonnen we er aan. Want is een eenvoudige, stille lunch met weinig keus wel gastvrij? Vinden de gasten het niet ongemakkelijk? Willen ze wel op deze manier stil staan bij de vastentijd en er aan meedoen, zonder dat ze dit vooraf aan hun bezoek wisten?

Als de muziek stopt, luister ik naar de reacties van de gasten. Ja, voor sommigen is het, net als voor mij, in het begin wat ongemakkelijk om zwijgend met elkaar te eten. Kijk je anderen, die je nog niet kent, aan? Waar richt je je blik op? Anderen genieten er juist van dat ze niets hoeven te zeggen en in stilte kunnen genieten van het samenzijn met medegasten, van het brood en van de muziek. De maaltijd zelf wordt niet als karig ervaren, maar eerder als rijk en smaakvol.

Minder blijkt meer…

Als ik twee uur later de supermarkt in loop, besluit ik wat er tot Pasen op mijn dagelijks ochtend- en middagmenu staat thuis. Twee boterhammen met alleen boter, een appel en thee.

En met dankbaarheid hoop ik mijn hart te voeden.

Aletta Eshuis, vrijwilliger in De Spil

Share Button